Tijdens GLUE-Utrecht is mijn werk met papierklei te zien

Speelsheid en eenvoud

De laatste tijd ben ik mezelf steeds meer aan het toestaan om te spelen. Door te maken ontdek ik wat er ontstaat. Papierklei is daarin mijn uitgangspunt geworden. Dit is een materiaal dat licht, eigenzinnig en soms ook een beetje onvoorspelbaar is. Het bestaat alleen maar uit papier, 2 soorten meel, een beetje zout en water. Dit water verdampt waardoor de vorm erg hard en stevig wordt!

Ik ben begonnen met kleine potjes. Handzaam, overzichtelijk, bijna als schetsen in 3D. Begonnen met alleen wit papier en later een mengsel van papier en karton. Soms wordt het strak, soms juist een beetje organisch. Juist in die imperfectie zit iets interessants. Het voelt als een heel natuurlijk materiaal en ook als brooddeeg. De vormgeving wordt in mijn handen gebakken. Wat gebeurt er als ik die pootjes iets langer maak, of de papierklei wat grover laat? Wanneer wordt een potje meer een object dan een gebruiksvoorwerp?

Experimenteren met natuurlijke kleuren

Rode kool en rode biet

Naast vorm ben ik ook aan het experimenteren met kleur. Geen kant-en-klare verf, maar natuurlijke bronnen: rode kool, rode biet en avocado. Het is een proces vol verrassingen. Kleuren die anders uitpakken dan verwacht, tinten die veranderen tijdens het drogen. Het maakt me nieuwsgierig en ik kom weer tot nieuwe ideeën zodra ik zie wat er ontstaat.

Waterdicht door natuurlijke wax

Waterbestendig voor plantjes

Een ander experiment waar ik me in vastbijt, is het waterdicht maken van de potjes met natuurlijke wax. In theorie klinkt het simpel: een beschermende laag die het object functioneel maakt. In de praktijk blijkt het wat lastiger. Als de wax niet gelijkmatig is verdeeld sluit het niet volledig af en kan er vocht in de papierklei komen. Dat zijn van die momenten waarop iets “nog niet lukt”. Maar daar zit ook de speelsheid in. Ik observeer en ga het opnieuw proberen met een aanpassing.

Blijven experimenteren

Langzaam merk ik dat het formaat van mijn werk groter begint te worden. Grotere vormen worden meer objecten in de ruimte. Alsof het spelen zich uitbreidt en meer plek krijgt.

Wat me misschien nog wel het meest fascineert, is dat het niet alleen bij spelen kan blijven. Het vraagt aandacht, tijd en het loslaten van eerste ideeën. Maar juist daardoor ontstaat er iets interessants. Iets wat ik niet van tevoren had kunnen bedenken.

Dit proces voelt nog lang niet af. Dat hoeft ook niet. Misschien is dat wel de kern van spelen: dat het nooit echt “AF” is.

Meer ontwerpen met papierklei zijn te zien in mijn portfolio